wala pa ring calla lilies. nakalimutan ko na nga na yun pala ang "demand" ko, naalala ko lang ngayon dahil sa pagbabalik-tanaw ko sa mga blog entries ko noong mga nakaraang taon...

maaga kaming nagising - Ama, Inay at Mo. nanood kaming tatlo ng The Big Bang Theory at tawang-tawang-tawa talaga kami. nerd couple talaga. nung attentive pa si Mo, ngumingiti sya pag tumatawa kami. nung medyo restless na sya, kinuha na siya ng kanyang yaya. si Yumi naman ay umiikut-ikot lang sa tiyan ko.

wala pa ring romantic getaway ngayong taon. di bale na. nag-day off ang mga yaya kaya naiwan ulit kaming tatlo para magbonding buong araw. pag tapos na yung download ng Big Bang, nagkukumpul-kumpol ulit kami sa kama, sa harap ng laptop. si Mo, nasa gitna, pilit pinauupo at pinabebehave. si Yumi (o ang tiyan ko) ay nakasandal lamang sa unan. pag wala pang papanoorin, laro muna ang buong pamilya. o kaya tulog.

first anniversary, nakapagsenti sa nsdg, natuwa sa power mac center (bago pa siya noon), kumain sa fusion at muntikan pang manood ng kasal, kasali, kasalo.

second anniversary, nakapag-cookfest at natesting ang induction cooker sa condo dahil home buddies edition ang selebrasyon. cool gadget couple kami noon kasi bago sila asus. nakapagsimba rin naman at nakapagpasalamat sa napagdaanang dalawang taon.

third anniversary na po ngayon. ang bilis talaga ng panahon.

panahon na naman ng pagsesenti. sandaling pagsulyap sa wedding blog, sa blog entry noong 1st anniv, sa mga larawan noong araw na *ahem* super ganda ko (hehehe), pagbalik-tanaw sa mga napagdaanan namin nitong taon...

at shempre, sa pagdiriwang ngayong araw, walang calla lillies. walang engrandeng bakasyon/weekend getaway/tunay na tunay na honeymoon...

subali't...

finally may induction-cooker-compatible uh... cookware na kami kaya ang brunch ay home-cooked chorizo at ang late-lunch-na-dinner-na ay tapa naman. yes. pwede na kaming hindi lumabas ng condo na hindi mamamatay sa gutom. may lutuan na kami at oo-tunay-na-ito na kitchen. woohoow.

at kung hindi pa iyan sweetie, baka ito, masweetihan ka na:

isa sa pinakamasarap na paraan ng pagrelax para sa akin ay ang pagbackfloat. nakatihaya ka lang sa refreshing na swimming pool, gumagaan ang pakiramdam, nakatingin sa magandang kulay ng kalangitan, nakikinig sa malalim na paghinga, mapapapikit at unti-unting makakalimot sa kasalimuotan ng buhay.

nitong nakaraang sabado, nabigyan na naman ako ng pagkakataong makapaglangoy. backfloat galore! iswak na iswak na relaxation ito matapos ang isang semestreng pagpapanic sa uy-natatapos-pala na thesis.

pwede akong makatulog nito...

kinagabihan, nagdesisyon si hub na lumangoy na, sa wakas. shempre, sali ako.

mas masarap pala ang ganito: hhwb. holding hands while backfloating. di naman masyadong mahangin, tamang-tama lang ang init ng tubig (pansol kasi). magaan ang pakiramdam. nakatingin sa mabituing kalangitan. nakikinig sa malalim na paghinga.
kapiling ang iyong pinakamamahal. mapapapikit, unti-unting makakalimot sa kasalimuotan ng buhay, at mapapabulong ng mumunting pasasalamat sa ganitong KILIG moment.

yum, yum, yum. try it!

what? one year ago na ito?







happy, happy anniv, hub!
calla lilies ko ha! hehehe.


kung paano kami nagdiwang -->

december na! december na!
happy anniversary sa lahat ng mag-aaniversary this month!

• yana & lorenzo
• helena & bri
• michi & ruel
• ate aiza & kuya boy
• mara & dax (sinu yun?)

50 PROMISES FOR MARRIAGE by STEVE STEPHENS -->

noong isang araw, may kachat ako. itago na lang natin siya sa pangalang B.I. for blind item. hehehe. napahantong ang aming usapan sa pagkawala ng sweetness dati. yung mga chuvalu na tinetext dati ay napalitan na ng mala-template na "home na." yun lang. wala nang sweetie chuvalu binobola-kita-sana-hindi-mo-mahalata messages.

ewan ko ba. hindi ko maiwasang sumagot ng, "wait til you get married. mawawala na talaga yung text at guessing game na lang kung nasaan na siya."

shempre exag yan.

pero ewan ko ba. hindi naman kasi komo nawala na yung mga sweetie chuvalu at nawalan siya ng oras dahil busy sa kung ano, ay wala na ang (tempted akong itype ang salitang pag-ibig, kaso masyado namang heavy... hahaha) pinagsamahan ninyo.

shempre, once in a while, masarap mag-nag. hindi mo pa ko hinahug todaaaay! o kaya humf! di ka na naman sumasagot sa text!!! o kaya ... sige na, you get the picture. too many to mention ito eh. (ek! from experience ba ito? hahaha). masarap mag-nag, pero minsan masarap din yung feeling na quiet ka lang, iniintindi mo lang yung mga komplikadong dahilan kung bakit hindi siya sumagot sa text, at kung bakit salubong ang kilay niya kanina, at kung bakit parang hindi siya nakikinig sa kuwento mo kahapon at.. stoffit! too many to mention na naman ito. hahaha.

nagfafinalize (pa rin) ng wedding pics, nag-iisip ng iko-compile na mga mp3s para sa video, isinalang ang mymp cd, nagpatugtog, kumanta, nasenti sa wedding at sa kanta ni schli (mymp girl) noong wedding, hinanap sa internet at ninamnam ang lyrics at narealize na angkop na angkop nga ang lyrics.

we interrupt moowagirl's tasks for this very important announcement: sigh. in lab na naman ako.


No Ordinary Love

This could have been just another day
But instead we're standing here
No need for words it's all been said
In the way you hold me near
I was alone on this journey
You came along to comfort me
Everything I want in life is right here
'Cause


Chorus:

This is not your ordinary
No ordinary love
I was not prepared enough
To fall so deep in love
This is not your ordinary
No ordinary love
You were the first to touch my heart
And everything's right again with your extraordinary love

grabe, one big pictorial lang pala siya.

pagkatapos magshower at 2pm, naging napakabilis na ng mga pangyayari. dumating si planner. dumating si make-up artist (Ha? 2:30 ka pa dapat ah?) at ayun na. nagsimula na ang make-up session. dumating na rin ang mga bulaklak nang mas maaga. 3pm dumating sina photo/video (nagulat pa si make-up artist kasi, "Kala ko ba sabi mo 4 pa sila darating?"... akala ko rin e). tapos panay lang ang click-click-click ng camera at paglagay ng make-up sa mukha ko at pag-update namin ni planner sa seat plan. dumating ang unang mga panauhin (shet! totoo na nga ito! may guests na!)

i should have blogged this a long time ago, but it's hard to find the right words to describe it. so i'll just start with a little spot-the-difference game. eto ang background music mo habang tinititigan ang dalawang pics sa ibaba.

para sa mga loyal fans ng blog ko, marerecognize ninyo na ang picture sa left is the same picture i posted last month, nung nag-Ongpin adventure kami, nagtingin-tingin ng ring. ang nasa pic ay ang dainty-looking platinum band na may 0.088 carat diamond na nagustuhan ko. yung picture sa right? kilala nyo naman kung kanino yang maugat at payat na kamay na yan, diba?


siguro naman alam mo na kung anong gusto kong sabihin diba? ano? details? you want details?


january 4, 2005


may thesis meeting ako. may job interview naman siya. monthsary namin today, at birthday ko bukas. yun lang.

• quarter to 4pm : nagtext sya. nasaan daw ako? sabi ko hindi pa tapos ang thesis meeting. sabi nya, pauwi pa lang sya from pasig.
• after ng meeting : tinawagan ko sya at tinanong kung nasaan na sya. meet daw kami sa may fc. hello? nasa nec kaya ako. pero sige, lakad.
• 4:23pm : pag dating ko sa fc, nagtext sya:
  Matrafic. Philcoa. Papunta p lng ako ctr. Palit lang ako. Pahintay lng pls. Kain tayo chocol8t kis mamaya d p ko lunch.
  my reaction: dOh! pero sige, naawa naman ako dahil gutom pala sya.
• 4:43pm : wala akong matambayan sa may FC kaya naglakad ako papuntang casaa. reminiscing tuloy ako sa casaa. hinugot ko na rin ang thesis stuff ko at nagscribble ng ilang realizations sa thesis. Ang tagal nya ha. pag naasar ako, pupunta na lang ako sa center.
• around 5:20?? : dumating na siya at nagyayang mag-isaw sa ilang. hello? sabi ko sa kanya, eh di sana hindi mo na ako pinapunta sa FC! sa NEC nga ako galing eh! sorry daw. nung nabili na namin ang isaw, wala kaming maupuan. sabi nya, dun daw kami sa bench sa labas ng swimming pool kung saan nya ako hinihintay pag sinusundo nya ako dati after ng PE ko. okay. nang maubos ang isaw, pareho kaming nabitin. sabi namin, yung dun sa may kalayaan naman ang bibilhan namin ng isaw. so lakad kami papuntang kalayaan.
• 6:30 pm : waiting for the isaw at kalayaan... after two days, nang maluto na ang isaw, wala kaming maupuan kaya naglakad kami papunta sa tapat ng engg, sa bench kung saan kami nag-away sometime in aug 1998 (hindi pa kami nun). sabi nya, sorry ha, senti lang ako ngayon.
  according to the plan, pupunta kami ng chocolate kiss after. pero dahil kalat-kalat ang gamit ko (i came from a thesis meeting, remember?), at nawiwiwi ako, at sabi nya sayang daw na hindi nya dala ang camera, we decided: maghahanap ako ng bukas na cr sa engg, babalik sya ng center para kunin ang camera at iwanan ang mga thesis kalat ko. okay. habang wala pa siya, nag-cr ako at nagtext twist sa palm habang hinihintay sya.
• 7:20pm : nagtext sya. punta raw ako sa "spot". lakad naman ako from engg to the spot. pumunta raw ako dun sa may maliwanag. pag dating ko roon (buti naman at hindi ako natapilok), may candle at bouquet of yellow malaysian mums. memorable ang spot na yun sa amin kasi doon nabuild ang friendship, dun ko siya hinug dati. dun din niya ipinagtapat ang pag-ibig niya years ago. (yiihiiiii, kilig ka ba?)
  
• next, sabi nya, naiwan daw niya ang pangblindfold, so maki-cooperate na lang ako. pumikit daw ako at aakayin nya ako. so, nag-'blindfolded' walk ako habang akay-akay niya papuntang playground. yup, nakapikit po ako the whooole time - pagtawid, gutters, lubak na sidewalk and all. pag dating doon, may candle and bouquet of white roses.
  
• next, sabi nya, pikit daw ako uli. sabi ko, ano? papunta tayo ng chocolate kiss na nakapikit ako? so tuloy ang lakad. later na-realize ko, hindi kami doon papunta. dun pala kami papunta sa spot kung saan ko siya "unang sinagot."
• 8:45pm :
  
  pag dating namin doon, tatlo na ang candles and this time, bouquet of red roses na. yiiiihiiii!. alam kong nasa harapan ko siya, pero hindi ko agad napansin na on bended knee pala siya. tinignan nya ako at mukha siyang kinakabahan. kitang-kita naman sa mata niya ang sincerity as he slipped something on my ring finger and said these words:
  ..... Mamarapatin mo bang makaisang dibdib ako?
  hinug ko siya at tuluyan na akong naiyak. sinabihan ko siya ng labyoo. after a while, sabi nya hindi ko pa raw sya sinasagot. nge. ako naman, unromantically, i answered, "ano ka ba? syempre given na yun." shet. bakit ba ang unromantic ng sagot ko? siguro kasi speechless ako. sigh. ang sweetie naman talaga nya. tears of joy and nostalgia and something that i cant explain. cant express how i really feel. siguro scared and happy and relieved and touched and feeling old. sulit ang huling araw ng 25th year ko.